ประหยัดพลังงานช่วยชาติกันนะค่ะ

อันที่จริงแล้ว ช่วยชีวิตตัวเองนี่หล่ะ ค่าไฟแพงเหลือเกิ๊นนน
ทุกวันนี้บ้านเราเปิดแอร์ 25 องศาตามที่รัฐบาลแนะนำ แต่ 25 องศาเนี่ย
เราว่ามันยังหนาวเกินไปด้วยซ้ำ บางวันแอบเปลี่ยนเป็น 26 แม่ก็จับได้ทุกครั้ง
ช่วงเล่นเนตไง พอสังเกตว่าแม่หลับแล้ว เราก็แอบปรับแอร์ เมื่อเสียง ติ๊ด..
จากรีโมทดังขึ้น ประมาณ 30 วินาทีให้หลังแม่จะเริ่มพลิกตัว แล้วบอกว่า ร้อนแฮะ

มาเข้าเรื่องกันดีกว่า ตามที่ตั้งท๊อปปิกไว้ "ข้าวนึ่ง"

เคยกินกันป่าว ช่วงนี้บ้านเรากินบ่อย กินทุกวันเลย ปกติแม่จะซื้อมาจากตลาดนัดค่ะ
ราคาก็ประมาณ ถ้วยละ 5 บาท
แม่เราก็คงเล็งเห็นว่า ซื้อกินทุกวันแบบนี้คงไม่ดีแน่ ซึ่งจริงๆแล้ว เราก็ว่าข้าวนึ่งไรนั่น ไม่ได้อร่อยไปกว่าข้าวสวยที่หุงร้อนๆที่บ้านเลย
แต่มันเริ่มจากความขี้เกียจค่ะ อยู่กัน 2 คนแม่ลูก กว่าจะมานั่งหุงข้าว แล้วก็กินกันไม่เท่าไหร่ด้วย ซื้อเอาสะดวกดี

เมื่อวันก่อน แม่กลับบ้านมาพร้อมกับข้าวของพะรุงพะรังมากๆ ในมือของแม่ไม่มีข้าวนึ่งอย่างเคย แต่แม่กลับหอบเอา " ซึ้ง " ขนาดกำลังน่ารักกลับมาด้วย...

ยะโฮ้..ต่อไปนี้บ้านเราจะกินข้าวนึ่งกันทุกๆวันไม่ต้องไปซื้อเค้าแล้ว
เย้ๆๆ..ๆ.ๆ

เรามาดูราคาต้นทุนกันค่ะ

1. ซึ้ง(เอาไว้นึ่งอาหาร มิใช่เอาไว้ซาบซึ้ง) ราคายังคงเป็นที่น่าสงสัยค่ะ
เพราะระหว่าสอบถาม เผลอทำท่าทางให้แม่โกรธ แม่เลยไม่ยอมบอก

2. ถ้วยใส่ข้าว สำหรับนึ่ง อันนี้เห็นประมาณ 4 ถ้วยค่ะ ไม่ทราบราคาอีกเช่นกัน

3. ไม่มีแระ

4. อ๋อ อย่าลืมข้าวค่ะ

แค่นี้เอ๊งงงง ง๊ายง่าย ไม่ต้องไปซื้อเค้าให้เปลืองค่ะ

ไหนๆซะก็เป็นบลอกแล้ว งั้นบอกวิธีทำด้วยล่ะกัน เผื่อบ้านไหนอยากประหยัดแบบเรา

ขั้นแรก เอาน้ำใส่ที่ชั้นล่างของหม้อนึ่งค่ะ แล้วเอาชั้นที่เป็นรูๆมาวางทับ

ขั้นสองเปิดแก๊ส ติดไฟให้เรียบร้อย

ขั้นสาม วิ่งไปตักข้าวสารกรอกใส่ถ้วยเอาน้ำราดพอเปียกๆ

ขั้นสี่ รีบเอาถ้วยไปวางเรียงกันในหม้อ

เสร็จแล้วค่ะ ต่อจากนั้นนั่งรอไปเรื่อยๆระหว่างนี้จะวิ่งไปแอบเปิดดูก็ได้ว่าสุขรึยัง แล้วถ้ามันแข็งเกินไปก็เอาน้ำเทเติมลงไปในถ้วยได้นะจ๊ะ

เท่านี้ บ้านเราก็ช่วยรัฐบาลประหยัดพลังงานได้แล้ว
บ้านดิชั้นไม่หุงข้าวให้เปลืองไฟแล้วนะค๊ะ

โฮ๊ะๆ.ๆ.ๆ.ๆ

โฮ๊ะๆๆ

ตอนนี้เราเพิ่งรู้ตัว..ว่าเราช่างเป็นลูกสาวที่เหมือนแม่ซะจริงๆเลย
ลองอยากทำอะไรแล้วไม่มีใครห้ามได้ มาห้ามสิจะโกรธ ฮ่าๆ.ๆ.ๆ
แล้วก็ชอบทำเรื่องง่ายๆเป็นเรื่องยากเนี่ย เหมือนกันจริงๆเลยค่ะ

ก๊าก.ก.ก..ก.ก

ไปกินข้าวนึ่ง โช๊ะๆๆๆ

ป.ล. สรุปแล้วมันประหยัดกว่าเดิมไม๊นะ..

ทีแรก เช้านี้เราต้องใจจะไปฟิตเนส ตื่นมาก็ สิบเอ็ดโมงกว่าแล้ว
กะว่า น้ำท่าไม่ต้องอาบ เด๋วออกกำลังกายแล้วอาบน้ำทีเดียวเลย
ระหว่างเตรียมข้าวของเดินไปเดินมาในบ้านตัวเอง อยู่ดีๆก็เมื่อยขึ้นมาเฉยๆ
เลยตัดสินใจว่าไม่ไปไหนดีกว่า เพราะเข้าฟิตเนส ใช่ว่าจะมีประโยชน์อะไรมากมายสำหรับเรา
แค่ไปอาบน้ำ นั่งกินกาแฟ อ่านนิตยสาร มันก็เท่านั้น

ว่าแล้วก็เหลือบตาไปมองกองดีวีดีสิบกว่าเรื่องที่เพิ่งซื้อมา..
เฮ้อ...ตัดสินใจดูเรื่อง แฮปปี้ทูเกทเตอร์ก่อนเลย เรื่องนี้เป็นหนังของ คุณหว่อง กาไว
ได้ยินชื่อมานานแล้วล่ะ คนพูดถึงก็เยอะ แต่ยังไม่เคยลองดูเลยซักเรื่อง
เคยถามพี่แปะว่า เราควรเริ่มดูจากเรื่องไหนดี เอาเรื่องที่ดูง่ายๆ
ได้คำตอบว่า ดูยากหมดแหละ ค่ะ ขอบคุณค่ะ

วันนี้ ที่เลือกดูเรื่องนี้ก่อน เพราะเป็นเรื่องของเกย์..

อุ๊บ...ไม่ใช่นะ
ที่เลือกดูเรื่องนี้เพราะ รัชชี่ฝากซื้อ แต่เรายึดแผ่นไว้ยังไม่ได้เอาไปให้
เป็นของยืมมาก็เลยรีบๆดูก่อนดีกว่า หลังจากผลัดผ่อนมาหลายวัน
ทุกครั้งที่เราเกิดอยากดูหนังเรื่องนี้ มันก็ดึกแล้วทุกที ไม่กล้าดูตอนกลางคืน
เรากลัวว่าดูดึกๆแล้วเราจะง่วงหลับไป
เพราะดูภาพจากปกแล้ว ไม่น่าจะใช่หนังที่ตื่นเต้นอะไรนัก ตัวละครทำหน้าเบื่อหน่ายมากๆ

เอาล่ะๆ เรามาเปิดซีดีดูกันเล๊ยย.ย.ย
เตรียมพร้อมค่ะ
เริ่มฉากแรกด้วยภาพโทนขาวดำ
โอย....กรี๊ด.ด.ด. เปิดมาก็ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ฉาก นัวเนีย นัวเนีย
หากแต่ว่า ภาพการร่วมรักที่เห็นนั่น เป็นเลสลี่จาง กับเหลียงเฉาเหว่ย
โอ้ว.ว.ว. คุณพี่คะ เล่นได้สมจริงมากๆเลยค่ะ

สารภาพตามตรงเลยนะ เราดูหนังเรื่องนี้จบ แต่กลับเล่าไม่ได้ว่าเนื้อหาในนั้นมันคืออะไร
น้ำตกนั่น สำคัญยังไงเหรอ ทำไมทั้งคู่จึงต้องอยากเดินทางไปให้ได้ แล้วทำไมต้องประภาคาร
เรื่องนี้ ภาพแปลกๆดี อาจแปลกเพราะเราไม่เคยดูแบบนี้มั๊ง เนื้อหาไม่มีอะไรตื่นเต้นเลย
เรื่องราวทั้งหมดเหมือนจะดำเนินไปอย่างเงียบๆ
อยากบอกว่า เรื่องนี้ ไม่ใช่หนังเกย์ แค่เป็นเรื่องราวคนรักรวมเพศ จะเรียกอย่างนี้ได้ไม๊นะ
ความรักหน่ะ ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน มันก็เจ็บปวดได้ทั้งนั้นไม่ต่างอะไรกันหรอก

ที่เค้าว่ากันว่า หนังของหว่องกาไว ดูแล้วเหงา เราเพิ่งรู้สึกได้ว่ามันแบบนี้นี่เอง
ตอนที่ เหอเป่า ป่วยแล้ว ไหลเยี่ยฟา คอยเฝ้าดูแลทั้งที่เป็นห่วงและรักมาก แต่ก็กลับทำท่าทีเย็นชา
แต่ลึกๆแล้วก็รักซะมากมาย ไม่ว่าออกไปซื้อบุหรี่กลางดึก หรือลุกมาทำกับข้าวให้ ทั้งๆที่ตัวเองเป็นไข้

เราชอบที่เฉิน บอกกับไหลเยี่ยฟาว่า บางครั้งสายตาก็มองไม่ชัดเท่าได้ยิน
เพราะเสียงโกหกไม่ได้ ถึงเราจะทำท่าทีว่าสนุกแค่ไหน แต่เสียงจะบอกทุกๆอย่างชัดเจน

ดูหนังจบร้องเฮ้อ...1 ที จบแล้วเหรอเนี่ย
ยังเหลือหนังเฮียหว่องอีก 2 เรื่อง ไม่กล้าดู ไว้ก่อนแล้วกันเนอะ

ป.ล. ใครดูแล้ว อธิบายให้ฟังหน่อยเหอะ คนไม่เคยดู ไม่เข้าใจจริงๆ น้ำตกนั่นมันสำคัญอะไรนักหนา

"ผมเคยคิดว่า ตัวเองแตกต่างจากเหอเป่า แต่ในความเหงาแล้ว พวกเราคือสิ่งเดียวกัน"